Tag: randoneur

 

Voor het bekijken van de korte fietsfilm klik hier

Om meer details van de route te bekijken klik hier

 

 

 

Donderdag 2 juni ’11.

Afstand: 130km. Gemiddelde snelheid: 22,4Okm/u. Hoogtemeters: 2389m. Tijd: 5u49.

Na een stevig ontbijt, het betalen van de hotelrekening en het laden van de bagage vertrekken we te samen met onze volgers, begeleiders , Caroline, Toon en Roel voor de laatste rit tot Le Val d’ Ajol.  Jos, Yves, Pieter, Alain, Marc  en ikzelf hadden gekozen voor het zesdaagse programma, twee dagen langer fietsen in de Vogezen met vandaag misschien wel de zwaarste etappe door ondermeer de beklimming van de Ballon d’ Alsace en de Col du Ballon de Servance.

Vanuit Gérardmer volgen we terug de D486 tot La Bresse  over de Col de Grosse Pierre, verder via Cornimont, via de Col du Ménil tot Le Thillot. Om de drukke grote baan te vermijden fietsen we voor Le Thillot linksaf maar wat we niet wisten, klimmetje met percentages tot 12%. Daarna volgen we een oude treinbedding tot aan de voet van de Ballon d’Alsace. Vlug een sanitaire stop, drinkbussen bijvullen en weg zijn we voor een klim van 9km, een hoogteverschil van 620m en een gemiddelde stijging van 6,9%.

Dit is een col waarvan vele zullen zeggen, “een goede loper”. Bij deze beklimming kan je perfect van begin tot einde een mooi zelfde tempo aanhouden, er zijn haast geen verschillen in de hellingsgraad over de hele lengte van de col.

Als beloning krijgen we een 16km lange afdaling tot Giromagny. Tijd voor de lunch, Paella, bij gebrek aan beter. De terrassen van de enkele café-restaurants zijn overwegend ingenomen door fietsers.

Een groep Nederlanders en Fransen waarvan we van sommige zeggen, “ da zien er geen simpel mannen uit “ zullen een tiental minuten voor ons vertrekken aan de Ballon de Servance. Eerst volgen we gedurende 8km de D12 tot Plancher-Bas, de temperatuur is opgelopen, het eten nog niet goed verteerd en deze weg is golvend met afwisselend toch wel enkele steile stukken, het doet de benen zwaar aanvoelen  en de echte klim moet dan nog beginnen. Gelukkig nadat we rechts afslaan op de D16 richting Ballon de Servance krijgen we gedurende een zestal kilometer de tijd om in te fietsen en het goede ritme te vinden.

Eén kilometer voorbij het dorpje, Plancher-les-Mines, passeren we voorbij hout sculpturen, hier begint de werkelijke klim.

De eerste 7kms klimt het stijgingspercentage tot maximaal 4,6%, maar dan loopt de hellingsgraad op tot meer dan 10% voor een afstand van 4km. Gelukkige daalt het percentage in de laatste 2km terug tot 5 à 6 procent. Zeer mooie rustige klim door loofbos, eerst zacht oplopend, langs een riviertje, wanneer er scherp links wordt afgedraaid gaat het percentage sterk de hoogte in en wordt de weg een stuk smaller, verkeer in twee richtingen is hier niet mogelijk! Het asfalt in de richting van de Col des Croix, voor ons de afdaling, ligt er vrij hobbelig bij, opletten is hier de boodschap!

Vanaf de Col des Croix volgen we de D57 tot de Col du Mont de Fourche. Gedurende 11km fietsen we op een hoogte variërend tussen de 6 à 700 meter, het tempo gaat sterk de hoogte in, tot 40km/u, je kan dit stuk het best vergelijken met de Route des Crêtes maar dan 500 meter lager. We kijken rechts van ons neer op de vallei van de Moezel. Een kilometer of twee voorbij de Col du Mont de Fourche slaan we linksaf tot La Rosière, een steile afdaling, maar gevold door een nog steilere klim, stukken tot 18% en dit bijna op het einde van de rit. Het is vechten met de pedalen om de goede cadans tot de top te behouden, boven aangekomen dadelijk terug een steile afdaling en weer omhoog, één kilometer met een gemiddelde van 10%. Daarna is het nog 6km afdalen tot Le Val d’Ajol, de eindbestemming van onze Schiplaken – Vogezen fietstocht.

Er zitten nog “snelle jongens” in ons hotel.

 

Woensdag 1 juni ’11.

Tijd: 4u24. Hoogtemeters: 1900. Afstand: 95km. Gemiddelde: 21,40km/u

We vertrekken later dan voorzien, vanaf 10u zou het ophouden met regenen, het is koud en mistig. Als eerste cols van de dag, 15km vanuit Gérardmer, beklimmen we de Col de la Schlucht, 4,3 gemiddeld percentage.

Boven toegekomen slaan we rechtsaf op de Route des Crêtes, D430, het is nog kouder dan gisteren, 2 graden, regen, veel mist en wind. Normaal zouden we afdalen tot Munster maar gezien de omstandigheden moet de rit weer worden ingekort. Niet het klimmen maar de lange, koude en natte afdalingen willen we vermijden.  22km tot Le Markstein waar we terug bij de vriendelijke dame stoppen voor soep en pasta. Eerst dachten we nog om tot de Grand Ballon te fietsen maar bevroren voeten en vingers deden ons van gedachte wisselen.

Nadat we de innerlijke mens gesterkt hadden en onze lichamen terug opgewarmd waren dalen we af tot Kruth. Hier slagen we rechtsaf, de D13b op, 7km klimmen tot top Col d’Oderen, 4km aan 5% en 6% en 3km van 6 tot 8%. Het is een mooi goed lopend nieuw asfalt, we fietsen naar boven met een stevig tempo maar desondanks dit alles willen de benen in de laatste drie kilometer niet meer mee en draait alles wat vierkant. Is het de koude of is het gewoon een slechte dag, wie zal het zeggen.

Dan is het 11km afdalen tot Cornimont. De zon laat zich zien, het is opgehouden met regenen en de wegen liggen er terug droog bij als we aan de voet van de steile Col du Brabant beginnen. Vanuit Cornimont, 5,6km, 6,8% gemiddeld waarvan 1km met meer dan 9%. Meer dan een kuitenbijter dus!

Afdalen tot La Bresse en dan terug richting Gérardmer, 15km via  de Col de Grosse Pierre en de Col du Haut de la Côte. Het is 18uur als we terug aan het hotel komen.

Na een verkwikkend warm badje en een frisse pint, gaan we om 20u10 aan tafel.

 

 

Dinsdag 31 mei ’11.

Afstand: 85km.,1600 hoogtemeters, 20km/u en 4u12 gefietst.

Zoals voorspeld door de lokale Sabine Hagedoren, het zou vandaag de hele dag regenen, maar optimistisch zoals we zijn, staan we om 9 uur met onze fietsen, rugzak en regenkledij klaar voor vertrek. Er staan vandaag 9 cols op het dagmenu.

 

Ha ja, iedereen stond vertrekkensklaar uitgezonderd Yves dewelke denkt steeds genoeg tijd te hebben, om 8u55 zat hij nog gezellig te kletsen aan de ontbijttafel met een kopje koffie.

15 minuten later dan voorzien, nadat Yves arriveert, fietsen we richting La Bresse via de D486. Er moet dadelijk geklommen worden, eerst de Col du Haut de la Côte,  3km, dan 0,8km afdalen en direct de Col de Grosse Pierre, 3,5km. Twee mooie opwarmers ware het niet dat het amper 9 graden was en het door de eerste regendruppels nog kouder aanvoelde. Op de Col de Grosse Pierre, 955 meter, werd er gewacht waardoor de eerst bovengekomen stonden te rillen.  In de gietende regen dalen we voorzichtig af tot La Bresse, sommige houden het daar reeds voor bekeken en de Hyundai bus krijgt na amper 15km een maximale bezetting.

En toen waren we nog met acht! We zetten onze rit verder maar beslissen dan al de Col de la Vierge niet op te rijden en volgen de D34.  Vier kilometer  verder  splitst de groep in twee, Tony, Alain, Marc, Pieter en Yves kiezen de snelst mogelijke terugweg naar het hotel. Luc, Dirk en ikzelf beslissen de tocht verder te zetten en slaan rechtsaf over de Col de Bramont richting Kruth. We klimmen aan hetzelfde tempo zodat we tesamen de top bereiken en dadelijk de afdaling maken, kwestie van warm te blijven! Ter hoogte van Le Lac de Kruth slaan we linksaf naar Le Markstein, 14km klimmen waarvan de twee eerste kilometers een gemiddeld percentage van 8% halen. 4km voor de top begint het terug te regenen , de wind neemt toe en de temperatuur haalt nog amper 6 graden. Kleddernat haasten we ons om binnen te zijn in één van de hoogterestaurants.  De vriendelijke dame van het restaurant brengt ons de nodige handdoeken en servetten, warme soep en spaghetti bolognaise.

Een uurtje later, de baan ligt er bijna opgedroogd bij en de zon toont zich af en toe, fietsen we via de Route des Crêtes, D430, richting Col de la Schlucht. Even verder als we zonder het in de benen te voelen over de Col d’Hahnenbrunnen en de Col du Herrenberg fietsen wordt plots het zicht slechter, we zien nog amper 20 meter voor ons. Twee kilometer in de afdaling na de Col de la Schucht nemen we linksaf richting Lac de Longemer, het begint hevig te regenen en de wind gaat feller waaien. We bereiken ons hotel om 15u00 doordrenkt van de koude en regen.

 

Maandag 30 mei ’11.

Afstand: 155 km, tijd: 6u59, gemiddelde snelheid: 22,1km/u, hoogtemeters: 1615m.

Vandaag zouden we normaal gezien ten laatste om 8u30 vertrekken maar een lekke band en een technisch probleem juist voor vertrek zorgden voor een vertraging van goed 25 minuten. De zon was al vroeg krachtig van de partij, niemand stoorde zich dus aan het kleine oponthoud en we namen lekker de tijd om armen, benen en gezicht van zonnecrème te voorzien en te zonnebaden. Volgens onze parcoursbouwer zou het een gemakkelijke rit worden, eerst 110km vlak, daarna licht oplopend met enkel twintig stevige klimkilometers tussen kilometer 125 en 145.

We verlaten het hotel richting Fey, slaan linksaf en volgen de D68, even verder fietsen we onder de autostrade A31 door tot Sillegny. Dan rechtsaf op D5 en verder via de D70 tot Nomeny. Hier fietste ik, bijna een jaar geleden, tijdens de tweede rit van mijn Tour de France. De herinnering, 30 dagen volledig langs de landgrenzen van Frankrijk en  4800km gemaald te hebben, voelde prettig aan. Nu rijden we Nomeny  uit in zuidelijke richting via de D70 tot juist voor Lunéville waar we rechtsaf een stevige helling oprijden. Onze begeleiders met de volgwagen zijn inkopen gaan doen, vele winkels zijn nog gesloten of hebben hun sluitingsdag waardoor we in waternood komen. We verlaten het parcours voor amper 50 meter en stoppen aan een Total benzinestation voor de aankoop van drank. Enkele fietsers, dewelke in de klim wat achterop waren geraakt, hadden ons niet zien staan en volgden verder het traject met de hoop ons in te halen.  Grappig, wij reden achter hen, alleen was het voor Alain niet zo leuk, hij dacht dat we verkeerd waren gereden en schakelde zijn vijfde versnelling in. Gelukkig passeerde de volgwagen ons en deze ging dadelijk achter Alain.  Uitgebreid wordt er tijdens de lunch gepraat van hoe we dit in de toekomst kunnen vermijden. Yves, vandaag jarig, heeft af te rekenen met lichamelijke pech, sterk gezwollen voet. Hij zal de rit verder volgen vanuit de wagen.

Terug de fiets op richting Moyen, volgen dan de D474 en we slaan 7,5km na het dorp St-Pierremont een kleine landelijke weg in. Mooi en rustig fietsen is het hier maar enkele kilometers verder voorbij Roville-aux-Chênes gaat de weg plots over in een grindweg met vele putten. Gelukkig ligt de weg droog en is het amper 2km. De groep, deze keer zonder helling, spat volledig uitéén. Na goed 500 meter terug op het asfalt te fietsen, voor het dorp Romont, lekke band voor Mark, meer dan waarschijnlijk door het slechte wegdek van zojuist.

De rit loopt dan verder via Rambervillers, D159b en linksaf de D48 op.  De wind is toegenomen en staat pal op kop wat het tempo sterk doet afnemen. De strakke wind zorgt er  voor dat bij de minste helling de groep uiteenvalt.  In Grandvillers, we zijn juist terug samen duwt Alain het tempo fel de hoogte in, gevolg terug versnippering van onze fietsbende. Na een stevig vals plat op de D420 gaan we rechtsaf richting Bruyères. Alain beslist even verder om te wachten op de andere fietsers. Tony en ikzelf fietsen door, het is dan nog maar één kilometer tot top Bruyères, onze afgesproken stopplaats.

Als Tony en ikzelf boven toekomen zitten onze volgers en pechvogel Yves samen met de enkele reeds vermoeide mannen die in de volgwagen waren gestapt gezellig met een cola of pint op een terras. Eén voor één komt iedereen boven, we nemen uitgebreid de tijd om te recupereren en de dorst te lessen.

Tot Gérardmer is het dan nog 25km, er moet wel nog de langste en zwaarste helling van de dag, Le Haut de Pré, beklommen worden. De eerste 15km gaan overwegend omhoog, het landschap is prachtig. We fietsen naar een hoogte van om en bij de 800 meter, de natuur is op enkele kilometers volledig veranderd en we krijgen mooie verte gezichten. Tot slot is het nog 3km afdalen en 7km vlak tot Gérardmer. Blij komen we om 18u05 aan in het hotel. Een uurtje later nemen we uitgebreid aperitief op het mooie grasterras van het hotel.

 

 

 

 

Zondag, 29 mei ’11.

Hoogtemeters: 1969, afstand: 166km, tijd: 7u10, gemiddelde snelheid: 23,1km/u.

We verlaten Nassogne om 8u20, klimmen eerst voor amper 200 meter en mogen daarna 5,5km afdalen. Leuke, gemakkelijke start voor de Ardennen maar wel van korte duur. Voor St. Hubert, we volgen dan de N849 moet er 6km geklommen worden met percentages tot 14%. Sommige mindere klimmers onder ons verkozen om de eerste twintig kilometer over te slaan, het moeilijkste en de meeste hoogtemeters liggen in het begin van de rit.  Achteraf zal blijken met uitzondering van een strook  van 10km dat het de ganse dag op en neer is.

Na St. Hubert slaan we linksaf, via kleine mooie golvende wegen fietsen we richting Laneuville, tot Chène waar we na 40km onze eerste stop houden. De zon is dan volop van de partij, het is niet te warm, een beetje wind op kop,  ideaal fietsweer!

Drinkbussen bijvullen, iets eten en we vertrekken verder naar Léglise, Habay-la-Vieille en Vance. Na Rachecourt volgen we de N870 richting Longwy. We steken de Franse grens over te Halanzy waar onze volgwagen moet omrijden, een plaatselijke markt heeft plaats op onze route. In vele Franse dorpen wordt er op zondag markt gehouden en zo zullen we ook later op de dag nog enkele verplichte ommetjes moeten maken.

Na Longwy volgen we in zuidelijke richting de D952 richting Morfontaine, Murville en verder de D146 tot Briey. De weg gaat nog steeds op en neer, onze route loopt over in de D51, D11 en de N3 tot we de D903 kruisen en terug op de D11 komen, dan mogen we 6km afdalen tot aan de Moezel. We steken de Moezel over ter hoogte van Ars-sur-Moeselle, gelegen 10km onder Metz. Tot slot moeten we enkel nog 4 vlakke kilometers via de N57 en 3km lichtjes bergop tot Fey. Ons hotel ligt één kilometer verder, juist voor de autostrade A31, waar we moe maar voldaan om 17u40 aankomen.

 

 

 

 

Zaterdag, 28 mei 2011.

Afstand: 145km, 22,80km/u, 6u22,00 en hoogtemeters: 1760m.

Om 7u25 vertrekken Karine en ikzelf met de auto naar Schiplaken waar het startschot gegeven wordt van de Bosbeekbikers TdF 2011 met bestemming  “Vogezen”. Behalve mijn fiets en een gevulde rugzak voorzien van regenkledij en proviand voor de eerste dag was alle bagage de avond voordien reeds in de volgwagen geladen.  Yves zorgde voor een Hyundai busje met trekhaak en zoals steeds konden we rekenen op de door Jos handgemaakte fietsaanhangwagen. Twee reservefietsen, extra wielen, het nodige fietsmateriaal, koelboxen, enz., we laten niets aan het lot over. Zoals vorig jaar zorgde Alain voor het roadboek, Roel is terug onze trouwe chauffeur, Toon wegens gebroken vinger, co-piloot en Caroline, zeg maar, ons privé reisbureau-hostess.

8uur, na de fotoshoot vertrekken we aan een gezapig tempo, we fietsen via de hoofdstraat van Schiplaken langs één van onze hoofdsponsors “Traiteur Daniels”. Even later wordt de snelheid wat opgetrokken maar we rijden onder het moto “de vriendschap, en de eindmeet voor iedereen ”. Later zal blijken wanneer de hellingen langer en steiler worden het in groep rijden niet altijd evident is.

Nassogne is onze eerste stopplaats richting Vogezen. In drie dagen fietsen we tot Gérardmer, vervolgens trekken we twee dagen door de Vogezen over vele bekende Tour cols en de laatste dag gaat onze tocht  via een grote lus over de Ballon d’Alsace  en de  Ballon de Servance tot Le Val d’Ajol.

Samen met de drie begeleiders trekt onze groep bestaande uit vijftien fietsers in zuidelijke richting via Kampenhout, Veltem-Beisem en St.-Joris-Weert. We verlaten Vlaams-Brabant en zitten vanaf dan volop in het heuvelachtige landschap waar onze groep telkens richting top helling één lang uiteen gestrekt lint vormt. In de afdaling komt iedereen telkens mooi weer aansluiten.  Via landelijke wegen fietsen we richting Eghezée. In Vezin draaien we linksaf en kunnen we genieten van de ietwat langere afdaling  tot Sclayn, een dorpje aan de Maas. Brug over en lunchen met de voeten bijna in ’t water. Reeds 90km op de teller.

Met volle magen terug de fiets op, niet zo ’n erg ware het niet dat er meteen 4km stevig geklommen  moet worden richting Gesves.

Door de langere klimmen worden de verschillen tussen de betere en mindere goden als maar groter maar boven op de hellingen wordt steeds gewacht.

Onze route loopt verder via Hamois, Pessoux en Ambly tot Nassogne.

Alain, onze routeplanner, had voor de finale nog een kuitenbijter voorzien, eerst leek deze niet meer dan een stevig vals plat  maar hoe verder de helling vorderde hoe steiler deze klim werd, tot meer dan 10%!

Voldaan, vermoeid maar na een verkwikkende douche en een Leffe schuiven we om 8uur aan tafel voor een gastronomisch menu met aangepaste wijnen. Wat moet een mens nog meer?